Six before Sixty

Ik ben vierenvijftig. Als je de statistieken, de pensioenfondsen en de gesprekken op een gemiddelde verjaardag moet geloven, ben ik nu officieel begonnen aan de afdaling.

Je kent het script wel. Rond je vijfenvijftigste ga je het "iets rustiger aan doen". Je telt voorzichtig af naar je zevenenzestigste. Je koopt een e-bike met fietstassen voor op de Veluwe, je klaagt een beetje over je onderrug, je schuift nog wat stukken van links naar rechts op je bureau en je hoopt dat je straks, als je eindelijk met pensioen mag, nog gezond genoeg bent om die ene verre reis te maken. Veilig. Voorspelbaar. En wat mij betreft: dodelijk saai.

Ik weiger het. Ik ga niet afbouwen. Ik ga pieken.

Nog zes jaar tot ik zestig word. Tweeduizend honderdnegentig dagen. En ik heb besloten dat die komende zes jaar niet het rustige voorportaal van mijn oude dag worden, maar het scherpste, vrijste en meest avontuurlijke decennium van mijn leven. Ik noem het Six before Sixty, en je volgt het op Zuidwaarts.

Waarom ik niet kan (en wil) stilzitten: De ADHD-motor

Mensen vragen me weleens: Wessel, waar haal je die onrust en die energie vandaan? Waarom moet het allemaal zo groot?

Het eerlijke antwoord: mijn hoofd heeft geen uit-knop. Ik ben ADHD'er. En als je een brein hebt dat altijd op standje storm staat, heb je twee keuzes: je laat je kisten door het systeem en slikt je onrust weg in een kantoortuin van negen tot vijf, óf je bouwt je hele leven en je werk om die energie heen.

Daarom ben ik zzp’er geworden. Ik kan niet functioneren aan een vergadertafel waar drie uur lang wordt gepraat over een komma in een beleidsstuk terwijl er buiten niks gebeurt. Ik heb actie nodig, wrijving, resultaat.

Maar een hoofd dat altijd aan staat, vreet je op als je je lijf niet gebruikt. Om rustig te worden in mijn kop, begon ik met drie keer per week sporten. Dat werden er vier. Toen vijf. Nu train ik elke dag. Drie keer per week zware krachttraining, afgewisseld met yoga en lange ritten door de duinen. En op mijn vijftigste besloot ik dat ik wilde leren golfsurfen. Niet één keer per jaar op vakantie in een warm land, maar gewoon twee keer per week de koude Noordzee op. Kopje onder in het schuim, peddelen tot je armen verzuren, en één worden met de golven.

Op mijn vijftigste ontdekte ik: het leven begint pas. Maar je krijgt het niet cadeau. Je moet ervoor trainen. En je moet durven.

De Formule: Opbrengst = Inzet × Risico

Alles wat ik de afgelopen twintig jaar in mijn werk en in mijn leven heb geleerd, kan ik samenvatten in één simpele rekensom:

Opbrengst (zowel in geld als in geluk) = Inzet × Risico

Zo simpel is het.

• Inzet is elke dag komen opdagen. Consistentie. Ook naar buiten gaan als het regent en stormt. Ook die koude Noordzee in als je eigenlijk in je warme bed wilt blijven liggen. Elke dag trainen om je fysieke en mentale pantser te smeden.
• Risico is het lef hebben om in het diepe te springen. Je veilige opdrachten even loslaten om drie maanden door Afrika te gaan fietsen. Op je vijftigste op een surfplank gaan staan tussen gasten van twintig. In een vastgelopen project op tafel durven slaan als iedereen om de hete brij heen draait.

Als één van die twee factoren nul is, is de opbrengst nul. Wie elke dag braaf komt opdagen maar nul risico neemt, belandt achter de geraniums. Wie grote risico's neemt maar niet traint, verzuipt.

In Nederland zijn we kampioen geworden in eerst denken, dan nog eens denken, een stuurgroep oprichten, alle risico’s op papier dichtregelen, en uiteindelijk niks doen.

Ik draai het om: Eerst doen, dan denken = leren en ervaren. Want pas als je in beweging komt, als je trapt, als je valt en weer opstaat, ga je écht leven. Drie maanden op de fiets door Afrika is geen vlucht uit de realiteit; het is de ultieme manier om die formule in de praktijk te brengen.

De parallel tussen vastgelopen projecten en vastgelopen levens

Al meer dan twintig jaar loop ik rond in de wereld van gebiedsontwikkeling, gemeenten en woningcorporaties. Ik word ingevlogen als complexe projecten muurvast zitten. Overal zie ik hetzelfde patroon: we weten dondersgoed wat er moet gebeuren, maar we verlammen onszelf met beleidsnota's en voorzichtigheid. Daarom schreef ik Ambtenaren met ballen. Mijn boodschap is simpel: stop met vergaderen om het vergaderen. Toon lef, neem regie en ga bouwen.

Maar wat wij op het gemeentehuis doen met dikke rapporten, doen we in ons eigen leven met onze agenda. We stellen onze grootste dromen uit onder het mom van "verantwoordelijkheid". Als deze opdracht klaar is. Als ik straks met pensioen ben. We behandelen ons eigen leven als een vastgelopen bestemmingsplan waarin we eindeloos blijven polderen met onszelf, totdat de energie eruit is en het te laat is.

Voor mij is het klaar met dat uitstelgedrag. Je krijgt geen garantiebewijs voor je zeventigste. Als je alles uit het leven wilt halen, moet het nú gebeuren.

Het Nieuwe Jaarritme: Korte sprints, maximale vrijheid

Om groot te kunnen leven, moet je eerst de structuur van je werk slopen. Het idee dat een ervaren professional vijfenveertig weken per jaar in een kantoorpand in het grijze Nederlandse weer moet zitten om "productief" te zijn, is een achterhaald verzinsel.

Als je alle ruis, politieke spelletjes en zinloze overleggen wegsnijdt, kun je in een paar maanden keihard knallen meer voor elkaar krijgen dan een gemiddelde organisatie in een heel jaar. Daarom richt ik mijn jaar vanaf nu radicaal anders in. Ik werk in twee hyper-geconcentreerde sprintblokken in Nederland:

• Sprint 1: Van april tot juli.
• Sprint 2: Van half september tot half december.

In die maanden sta ik volledig "aan". Dan trek ik projecten vlot, bouw ik met gelijkgestemde doeners aan Versnellersclub.nl, sta ik op het podium en lever ik boter bij de vis.

En de rest van het jaar? Van half december tot april, en van augustus tot half september? Dan leef en werk ik vrij en locatie-onafhankelijk in het buitenland. Zuidwaarts. Geen winterdepressie in de motregen, maar buiten leven op plekken waar de golven rollen en waar de wegen onverhard zijn.

De Zes van "Six before Sixty"

Een visie zonder uitvoering is een hallucinatie. Daarom heb ik voor de komende zes jaar — van mijn vierenvijftigste tot mijn zestigste — zes grote bucketlist-avonturen vastgepind:

1. Drie maanden fietsen door Afrika (7.300 km, de Tour d'Afrique): Met 45 andere avonturiers in drie maanden van noord naar zuid. Elke dag 100 tot 120 kilometer, van asfalt tot modder. Een stalen fiets, een set tassen, een tentje. Maar vooral: indrukken. Het Afrikaanse continent doorkruisen op eigen kracht.
2. Een vol jaar Sabbatical met mijn vrouw: Samen één vol jaar de stekker uit het Nederlandse ritme trekken. Geen haast, geen wekker voor de ochtendspits. Samen de wereld verkennen en ontdekken hoe het leven smaakt als tijd geen schaars goed meer is.
3. De Wildcard van de Lezers ("Jullie bepalen"): Ik geef één van mijn zes avonturen volledig uit handen aan jullie — de lezers van Zuidwaarts en mijn netwerk. Daag me uit. Jullie dragen het aan, jullie stemmen, en ik beloof hier zwart op wit: wat er als winnaar uit de bus komt, ga ik uitvoeren.
4. Te voet naar Santiago de Compostela: Ruim tweeduizend vijfhonderd kilometer lopen naar Spanje. Waar mijn standaardversnelling "vooruit en snel" is, dwingt wandelen met vijf kilometer per uur tot totale vertraging. Alleen een rugzak en het ritme van je eigen voetstappen.
5. Surfen in het ijskoude water van IJsland: Van de Noordzee naar de ultieme rauwheid van het noorden. Een dik wetsuit aan, cap op, handschoenen aan, en het water van vier graden in peddelen tussen de besneeuwde fjorden en vulkanische stranden van IJsland.
6. Het Locatie-Onafhankelijke Levensontwerp: Het definitief bewijzen dat je als vijftiger niet hoeft te kiezen tussen zakelijke impact óf persoonlijke vrijheid. Het opbouwen van een leven en bedrijf dat draait op twee knallende werk-sprints in Nederland en bijna een half jaar vrijheid in het buitenland.

Waarom ik dit deel (en wat jij eraan hebt)

Op Zuidwaarts deel ik de rauwe achterkant van dit experiment.

• Hoe je als 54-jarige met ADHD elke dag traint (kracht, yoga, surfen, fietsen) om fysiek en mentaal ijzersterk te blijven.
• Welke uitrusting heel blijft tijdens drie maanden Afrika en welke dure spullen door de mand vallen.
• Hoe je dit zakelijk en financieel regelt: hoe je je werk en de Versnellersclub zo organiseert dat je maanden weg kunt zijn én meer bereikt.

De klok tikt. Nog zes jaar tot de zestig. Eerst doen, dan denken. De geraniums kunnen de pot op — we gaan naar buiten.